woensdag 22 september 2010

ik noem je

Ik noem je de speelsheid van de kriebels die ik voel in mijn buik wanneer ik je zie


Ik noem je de vreugde wanneer jij zegt dat je van me houdt

Ik noem je de zachtheid die ik voel bij de allereerste streling van onze lippen

Ik noem je de glimlach van elke dag dat ik bij je vertoeven mag




Ik noem je de angst dat mijn zee van liefde voor jou wegebt en nooit meer een vloed zal kennen

Ik noem je de pijn die ik voel wanneer ik zeg dat het voorbij is

Ik noem je het schuldgevoel dat mijn hart raakt telkens ik aan  je denk




Ik noem je spijt, spijt dat ik je ooit heb laten hopen dat ons verhaal anders zou verlopen.








Vermassen Daan

1 opmerking:

  1. Een o zo eerlijk gedicht, en daardoor ontroerend.
    Ieder moet zijn weg gaan, we kunnen nu eenmaal niet anders dan onze gevoelens volgen, al kennen we ze niet altijd helemaal meteen.

    BeantwoordenVerwijderen