Ik noem je de vreugde wanneer jij zegt dat je van me houdt
Ik noem je de zachtheid die ik voel bij de allereerste streling van onze lippen
Ik noem je de glimlach van elke dag dat ik bij je vertoeven mag
Ik noem je de angst dat mijn zee van liefde voor jou wegebt en nooit meer een vloed zal kennen
Ik noem je de pijn die ik voel wanneer ik zeg dat het voorbij is
Ik noem je het schuldgevoel dat mijn hart raakt telkens ik aan je denk
Ik noem je spijt, spijt dat ik je ooit heb laten hopen dat ons verhaal anders zou verlopen.
Vermassen Daan
Vermassen Daan
Een o zo eerlijk gedicht, en daardoor ontroerend.
BeantwoordenVerwijderenIeder moet zijn weg gaan, we kunnen nu eenmaal niet anders dan onze gevoelens volgen, al kennen we ze niet altijd helemaal meteen.