Mijn dochter trouwt.
Studente in Leuven.
Met haar lief, een jeugdgeschiedenis
van hier nog op school.
De ringen liggen klaar.
Ze zullen ze graag
om elkaars vingers schuiven.
Hun namen staan er in gegrift.
De doosjes met snoepjes
liggen klaar om ze aan
kinderen die bloemetjes schenken
uit te delen.
In hun woonkamer staan
de kaartjes uitgestald die ze
al voortijdig kregen.
In allerlei handschriften,
uit de hoeken van het land
waar hun families wonen,
om hun vrienden niet te vergeten.
Studiegenoten. Scoutsvrienden.
Taalvakantiemakkers.
Medekotbewoners.
Daarboven een pop-art-achtig schilderij
van het koppel dat ze samen zijn.
Vol vertrouwen kijken ze
elkaar in de ogen. Hùn ogen.
Als ze na hun trouw thuiskomen -
het is natuurlijk een stuk in de nacht -
is hun bed versierd.
Met kleine glinsterhartjes die door
neven-en nichtenhanden zijn uitgestrooid.
Met een fles champagne om het
na het bruisend feesten af te leren.
Glaasjes erbij, en romantische rode monden
om als zure snoepjes op te zuigen.
Een belerend gedragsboekje
voor de vrouw.
Hoofdkussenboekje links.
Een grappig gedragsboekje
voor de man.
Hoofdkussenboekje rechts.
De man die hij is voor haar.
De vrouw die zij is voor hem.
Op het tafellaken
een hart uitgelegd met de kleinste
muntjes die er zijn. De kleine muntjes
van elk onopvallend, lief gebaartje
in het dagelijkse leven.
Spaar ze op en je hebt een groot hart
om je met een gerust gemoed
door het leven te slaan.
Ze zullen het weken laten liggen, denk ik.
Waar zullen ze dan eten?
Op hun tuintafel, in de hoop dat het
af en toe nog een beetje Indian Summer is.
Knus bijeen, met de bordjes op haar knieën,
en zij op de schoot van die jongen, ooit, die nu
haar man is - voor altijd.
